پایگاه اسلامی کلام رب

با نظرات خود ما را در بهتر شدن این پایگاه یاری کنید

راه بخشیده شدن انسان گنه کار
ساعت ۳:٤۱ ‎ب.ظ روز ٢ شهریور ۱۳۸٧  

اگر فردی گناهی کرد، آیا امکان دارد که بخشیده شود، یعنی پاک و معصوم شود و خداوند او را بیامرزد؟
آیا امکان دارد آدم گناهکاری به بهشت راه یابد؟
چه نوع از گناهان بخشیده میشوند؟
آیا گناهی وجود دارد که بخشیده نمیشود؟

منبع:www.eholyquran.com

 

   دو راه در مقابل خودم میبینم:

  1. به دستورات خداوند بزرگ و یکتا، صاحب اختیار، سرور و خالق تمام مردم جهان و جهانیان،
      فرمانروای هر چه بود و هر چه هست و هر چه خواهد بود، به قرآن مجید رجوع کنم؟
  2. یا در بدر عقب کتابهای متعددی که بعضی از انسانها (چه مرده، چه زنده) نوشته اند بگردم یا به حرف این آن، انسان دیگری (چه مرده، چه زنده)
      گوش کنم تا جواب این سوالات را پیدا کنم؟

     اجازه بدهید اول، قسمت اول این دو راهی را بررسی کنیم.
     خداوند بسادگی در قرآن مجید به ما میفرماید اگر گناهی کردی:
            
1. از رحمت خدا ناامید نشو
           2. توبه کن
           3. در راه اصلاح اشتباهات و گناهانت تا آنجا که میتوانی بکوش

     خداوند گناه ترا میبخشد (به همین سادگی من و شما را خداوند میبخشد "آیات 53 و 54 سوره زمر").
     افرادی که دین را برای مردم مشگل کرده اند دکان باز کرده اند - بیائید ببینیم خداوند در این آیات چه میفرماید:
    
   
  در آیات 53 و 54 سوره زمر خداوند میفرماید:
    
"بگو ای بندگان من که بضرر خودتان زیاده روی کرده‌اید،
      از رحمت خدا ناامید نشوید چون
خدا همه گناهان را میبخشد.

      او آمرزنده مهربان است.
      به اطاعت خدا برگردید (توبه کنید) و
قبل از اینکه عذاب بر شما وارد شود و کسی نتواند شما را یاری کند، تسلیم حکم و نظر خدا باشید."

 
دوستان، این من یا بشر دیگری نیست که با شما صحبت میکند - این فرمایش خداوند در قرآن مجید است.
 
تک تک ما به همین سادگی توسط تنها آمرزنده، تنها بخشنده، تنها اجابت کننده دعا،
خداوند بزرگ و یکتا بخشیده میشویم. افرادی که غیر این میگویند ضد قرآن حرف میزنند و دکان باز کرده اند.

آیات زیاد دیگری در این مورد در قرآن وجود دارد - من سعی میکنم تعدادی از آنها را در اختیار شما بگذارم.

     ولی اول اجازه دهید که مثالی برای شما بزنم - مثال مردی که بروی سپاه مسلمانان که شامل پیغمبر خداوند حضرت محمد (ص)،
     حضرت علی (ع)، و مردانی چون حمزه عموی پیغمبر و بقیه مسمانان بود شمشیر کشید و عده ای از مسلمانان را بخاک و خون کشید و کشت.
     مردی که باعث شکست سپاه اسلام در جنگ احد شد. این مرد خالد ابن ولید نام داشت - فرمانده ای از سپاه کفار، مردی که با پیغمبر خدا جنگید -
     مردی که تعدادی از مسلمین را کشت - این مرد بعد از اینهمه گناه کبیره، نور حق و حقیقت با شنیدن آیات قرآن در قلبش تابیده شد،
      بخدمت پیغمبر آمد و بخاطر گذشته اش عذرخواهی کرد، از پیغمبر درخواست کرد که برایش از درگاه خداوند بزرگ طلب مغفرت کند،
      دست به درگاه خداوند بزرگ دراز کرد و عذر خواهی و توبه نمود، و شمشیرش را که در گذشته بخون عده ای مسلمان آغشته شده بود
      بهمراه وجود خودش، تقدیم پیغمبر خدا کرد تا از آن ببعد در راه اسلام این شمشیر کشیده شود و تا پایان عمرش یکی از خدمتگذاران اسلام ماند.  

      بگذارید مثال مردی دیگری را برای شما بزنم. فرمانده ای که بدستور ابن زیاد راه را بر سیدالشهدا، امام حسین (ع)، و حضرت ابوالفضل (ع)
      و خانواده و یارانش در صحرای سوزان کربلا بست و از پیشروی آنان جلو گیری کرد. مردی که در صدد بود با نوه پیغمبر اسلام
      حضرت محمد (ص) بجنگد و خون او و یارانش را بخاک بریزد. نام این مرد "حر" بود - زمانی که لشگر کمکی بفرماندهی ابن سعد رسید،
      حّر لشگر و فرماندهی خود را ول کرد و بسراغ امام حسین رفت و همراه او جنگید و شهید شد.

      حر جنگجو و فرمانده سپاه بود، بخوبی میدانست که امکان ندارد 72 تن بتوانند در مقابل سپاه دشمن دوام بیاورند و حتما شکست خواهند خورد.
      با وجود دانستن این مطلب، به گروه امام حسین (ع) پیوست و در راه اسلام شهید شد. 
   
       من و شما که در جنگ با مسلمین مسلمانی نکشته ایم - من و شما که با پیغمبر خدا نجنگیده ایم -  من و شما که راه را در صحرای سوزان کربلا
      بر سیدالشهدا، امام حسین (ع) و حضرت ابوالفضل (ع) و خانواده و یارانش نبسته ایم و از پیشروی آنان جلو گیری نکردیم. 
      افرادیکه این اعمال باور نکردنی را کرده اند بعد از توبه بدرگاه خداوند بزرگ و کوشش در راه جبران اعمالشان بخشیده شده اند -
      آیا شما فکر میکنید برای بخشیده شدن، من و شما مشگلی خواهیم داشت؟

      حالا که تا اندازه بسیار کمی با دریای بیکران رحمت و بخشایندگی خداوند بزرگ آشنا شدیم،
      بیائید با هم ببینیم خداوند بزرگ و یکتا بما در این مورد چه میفرماید، و بعضی از آیات قرآن را در این مورد با هم بخوانیم

    
در آیات 159 و 160 سوره بقره خداوند میفرماید:

 
  " کسانی که دلایل روشن و راهنمایی هایی را که ما نازل کردیم، بعد از اینکه آنرا برای مردم در کتاب بیان کردیم،
      کتمان میکنند ( بمردم نمیگویند) کسانی هستند که خدا و لعنت کنندگان آنها را لعنت میکنند.
      مگر کسانی که
توبه کردند و کارهایشان را اصلاح کردند و حقایق را برای مردم بیان کردند، من توبه آنها را می ‌پذیرم.

      من توبه ‌پذیر مهربان هستم."

توبه نکردن این افراد، لعنت خدا و لعنت کنندگان را برایشان به ارمغان میاورد - توبه کردنشان آمرزش خداوند بزرگ و یکتا را.

     در آیه 187 سوره بقره خداوند میفرماید:
    
"... بنابراین توبه شما را پذیرفت و از شما درگذشت."

    در آیه 222 سوره بقره خداوند میفرماید:
  
 " ... چون خدا توبه کنندگان و پاکان را دوست دارد. "

خداوند ما را خلق کرده، کاملا میداند که ما در مسیر زندگانی گناهانی خواهیم کرد. وقتی ما توبه میکنیم و کوشش در راه جبران اعمالمان میکنیم،
یعنی درک کرده ایم و متوجه شده ایم که آن کارمان اشتباه بوده و دیگر تکرارش نمیکنیم.
یعنی بعد از این نتیجه گیری مثبت، ما انسانهای بهتر، فهمیده تر و مطلع تری شده ایم - خدا توبه کنندگان و پاکان را دوست دارد

     در آیه 82 سوره آل عمران خداوند میفرماید:
    
"مگر کسانی که بعد از آن توبه کردند و کار خود را اصلاح کردند چون خدا آمرزنده مهربان است.

     در آیات 17 و 18 سوره نساء خداوند میفرماید:
    
"توبه فقط مال کسانی است که از روی بی‌اطلاعی و نادانی کار بدی میکنند و پس از متوجه شدن خیلی زود توبه میکنند.
     خدا توبه چنین افرادی را میپذیرد. خدا دانا و حکیم است.
     توبه
مال کسانی نیست
که کارهای بد میکنند و چون مرگشان فرا رسید میگویند حالا توبه کردم،
     و مال کسانی که در
حال کفر میمیرند نیست. برای آنها عذاب دردناکی آماده کرده‌ایم.

در حال کفر مردن، یعنی مبتلا به عذاب دردناکی که خداوند برای شخص بخاطر اعمالش در این دنیا آماده کرده شدن -
برداشت شما از آیات بالا چیز دیگریست؟
با دانستن و فهمیدن آیات بالا؛ من روز چند شنبه شروع به توبه کردن و اصلاح کردن اشتباهاتم خواهم کرد؟
آیا من هیچ اطلاعی دارم، که تا چند لحظه دیگر زنده ام - چه برسد به چند روز دیگر؟  

    در آیات 26 و 27 سوره نساء خداوند میفرماید:
    
"خدا میخواهد برای شما توضیح دهد و شما را به روش کسانی که قبل از شما بودند هدایت کند و توبه شما را بپذیرد.
      خدا دانا و حکیم است ( دستورهایش از روی حکمت است).
      خدا میخواهد توبه شما را بپذیرد."

    
 در آیات 145 و 146 سوره نساء خداوند میفرماید:
    
"منافقین در پست‌ ترین نقطه جهنم هستند و هرگز یاوری برای آنها پیدا نمیکنی.
      مگر اشخاصی که
توبه کردند ( از نفاق دست برداشتند) و کار خود را اصلاح کردند

      و
به خدا متوسل شدند و دینشان را برای خدا خالص کردند.
      چنین افرادی
جزو مومنین
هستند.
      خدا به مومنین پاداش بزرگی میدهد. "

منافق یعنی دو رو، یعنی کسی که تظاهر به مسلمانی میکند. میگوید و تظاهر میکند که ایمان آورده در صورتی که ایمان ندارد و دروغ میگوید.
این فرد را خداوند بزرگ و یکتا در پست ترین نقطه جهنم جا میدهد - اما اگر همین فرد ملعون گناهکار توبه کرد ( از نفاق دست برداشتند)
و کار خود را اصلاح کرد، و به خدا متوسل شد و دینش را برای خدا خالص کرد،
خداوند او را جزو مومنین قرار میدهد و پاداش بزرگی باو میدهد - متوجه معنی این آیات هستید؟
متوجه هستید که به چه صورت ملعون و گناهکاری که قرار بود بدستور خداوند بزرگ و یکتا در پست ترین نقطه جهنم جا گیرد،
چگونه بخشیده شد و جزو مومنین درگاه خداوند قرار گرفت؟

    
در آیه 39 سوره مائده خداوند میفرماید:

 
    "کسی که بعد از ظلمش توبه کرد و کار خود را اصلاح نمود، ( مال را به صاحبش برگرداند )
      خدا توبه او را
می‌پذیرد. چون خدا آمرزنده مهربان است."


    در آیه 74 سوره مائده خداوند میفرماید:

   
 " آیا توبه نمیکنند و از خدا آمرزش نمی طلبند؟ خدا آمرزنده مهربان است."

آیا من باید احتیاج به توضیح بیشتری داشته باشم؟ آیا وقت آن نشده که توبه کنم و از خداوند بزرگ و یکتا طلب آمرزش کنم؟

    در آیات 54 و 55 سوره انعام خداوند میفرماید:
  
  " که هر کس از شما که کار بدی از روی نادانی بکند و بعد از آن توبه نماید و کار خود را اصلاح کند (بداند که) خدا آمرزنده مهربان است.
    
 ما آیات را اینطور توضیح میدهیم تا راه افراد گناهکار معلوم شود."

خداوند میفرماید: "راه افراد گناهکار" افرادی که توبه نمیکنند و در راه اصلاح اشتباهات و گناهانشان نمیکوشند.

    در آیات 65 و 126 سوره انعام خداوند میفرماید:

   
 "نگاه کن که ما چگونه آیات را توضیح میدهیم تا آن را بفهمند. "
     "
این راه راست خداوند تو است. ما آیات را برای افرادی که متوجه میشوند توضیح داده‌ایم."

بار دیگر خداوند بزرگ و یکتا به من و شما میفرماید که قرآن را برای اینکه من و شما آنرا بفهمیم ساده، آسان و بدون هیچ رمز و معما در اختیار
ما گذارده، و در ضمن خود خداوند آنرا توضیح داده - خداوند بزرگ و یکتا قرآن را
"راه راست خودش نامیده"، این دکاندارن دینی چه میگویند؟


     در آیه 153 سوره اعراف خداوند میفرماید:
  
"خداوند تو افرادی را که کار بد کردند و بعد از آن توبه نمودند و ایمان آوردند میآمرزد، چون خدا آمرزنده و مهربان است."

     در آیه 53 سوره انفال خداوند میفرماید:

   
"خدا نعمتی را که به دسته‌ای داده تغییر نمیدهد تا موقعی که آنها رفتار خود را تغییر دهند و خدا شنونده دانا است. "

    
در آیات 9 و 10 و 11 سوره توبه خداوند میفرماید:
     
"آیات خدا را به قیمت کمی فروختند و مردم را از راه خدا بازداشتند، کاری که آنها میکردند بسیار بد است.
       درباره هیچ فرد باایمانی رعایت خویشاوندی و پیمان را نمیکنند، آنها افراد متجاوزی هستند.
      
اگر توبه کردند و نماز را بپا داشتند و زکات دادند، برادر دینی شما هستند.

       ما آیات را برای افراد دانا توضیح میدهیم."

انسانی کثیف، متجاوز، گناهکار و ملعونی که مردم را از راه خدا بازداشته، با توبه کردن و نماز بپا داشتن و زکات دادن، برادر دینی من میشود.
توجه دارید که خداوند بزرگ و یکتا به چه راحتی آیات را برای ما توضیح میدهد که راه راست را بشناسیم و بعضی ها هنوز بدنبال این و آن ...؟


     در آیه 74 سوره توبه خداوند میفرماید:
  
 "...  اگر توبه کنند به نفع آنها است و اگر قبول نکنند، خدا آنها را در دنیا و آخرت عذاب پر دردی میکند.
       آنها در زمین یار و یاوری ندارند."

انسان گناهکاری که توبه نکرده و آمرزیده نشده، در دنیا و در آخرت عذاب پر دردی دارد و در دنیا و در آخرت هیچ یار و یاوری ندارد.
   

     در آیه 104 سوره توبه خداوند میفرماید:
    
"آیا ندانسته‌اند که فقط خدا توبه را از بندگانش قبول میکند و صدقات را می ‌پذیرد و خدا توبه پذیر مهربان است."

     در آیه 112 سوره توبه خداوند میفرماید:
     
"افراد باایمانی که توبه میکنند
،
     
فقط بندگی خدا را میکنند
( بنده و مطیع محض و بی‌ چون و چرای دستورهای هیچکس جز خدا نیستند)،
      فقط خدا را بزرگ میشمارند، سیاحت کننده ( یا روزه دار) می باشند، رکوع و سجود میکنند،
      امر به معروف ( مردم را به کارهای خوب تشویق ) و نهی از منکر (از کارهای بد منع) میکنند 
      و حدود خدا را حفظ میکنند.
به افراد باایمان بشارت بده. "

     در آیه 118 سوره توبه خداوند میفرماید:
      "
سه نفری که تخلف ورزیدند و بجنگ نرفتند تا حدی که زمین با تمام وسعتش بر آنها تنگ شد
       و از کار خود بتنگ آمدند و گمان کردند
هیچ پناهگاهی از دست خدا ندارند مگر اینکه به خودش پناه ببرند،
      
خدا توبه آنها را پذیرفت تا توبه کنند. چون خدا توبه پذیر مهربان است."
    
به آنهائی که در به در بدنبال پناهنده یا پناهگاهی غیر از خداوند میگردند بگوئید این آیه را بخوانند و متوجه شوند که
فقط و فقط باید به خداوند بزرگ و یکتا پناه ببرند. پناهگاه و پناهنده دیگری غیر از او وجود ندارد.
 

     
در آیه 126 سوره توبه خداوند میفرماید:
      "آیا متوجه نمیشوند که
در هر سال یک یا دو بار مورد امتحان قرار میگیرند؟
       با وجود آن
توبه نمیکنند و توجه هم پیدا نمیکنند."

"امتحان" - با عزت، علم، قدرت، و مالی که خداوند بزرگ و یکتا بمن عنایت فرموده، من چه میکنم؟ این مورد مرا یاد شعری انداخت

شکرانه بازوی توانا   بگرفتن دست ناتوان است

     در آیه 3 سوره هود خداوند میفرماید:
      "و اینکه از خداوندتان ( برای گناهان گذشته خود) طلب آمرزش کنید و به سوی او (
به اطاعت از دستورهای او)
       برگردید ( توبه کنید)
تا شما را از بهره خوبی تا زمان معلومی بهره ‌مند سازد
و به هر صاحب فضلی فضلش را بدهد
       و اگر روگردان شوید من بر شما از عذاب روز بزرگ میترسم."

    
در آیه 90 سوره هود خداوند میفرماید:

    
  "از خداوندتان ( بخاطر گناهان گذشته) طلب آمرزش کنید و به اطاعت از او برگردید،
       چون خداوند من
مهربان و دوستدار توبه کنندگان است."

    
در آیه 11 سوره رعد خداوند میفرماید:

    
"هر کسی تعقیب ‌کنندگانی در جلو و پشت سر دارد که او را به امر خدا حفظ میکنند.
       خدا وضع قومی را تغییر نمیدهد،
مگر اینکه خود آن قوم آنچه مربوط به خودشان است را عوض کنند."

این من و شما هستیم که با اعمالمان باعث زندگی پاکی در این دنیا و اقامت در بهشت در آن دنیا میشویم.
خداوند بزرگ و یکتا در آیه 256 سوره بقره میفرماید "
در دین اکراهی (اجباری) نیست. راه صحیح از غلط روشن شده
"
خداوند بزرگ و یکتا بمن و شما راه درست و راه نادرست را نشان داده و به تک تک ما حق انتخاب داده.

     در آیه 119 سوره نحل خداوند میفرماید:

     "کسانی که از روی نادانی کار خلاف کردند و بعد از آن توبه کردند و کارشان را اصلاح نمودند
     
خدا گناهانشان را می آمرزد. خداوند تو آمرزنده مهربان است."

    در آیه 25 سوره اسراء خداوند میفرماید:
  
 "اگر درستکار باشید خدا آنچه را در دل شما است بخوبی میداند. او توبه کنندگان را می‌بخشد."

    در آیه 59 و 60 سوره مریم خداوند میفرماید:
   
"بعد از آنها کسانی جانشین ایشان شدند که نماز را از بین بردند و پیرو شهوات خود شدند، نتیجه گمراهی خود را خواهند دید.
     
غیر از کسانی که توبه نمودند و ایمان آوردند و کار صحیح کردند، آنها افرادی هستند که وارد بهشت میشوند و ذره‌ای به آنها ظلم نمیشود."

انسانی کاملا ملعون، گناهکار و کثیف که حتی نماز را از بین برده، وقتی توبه نمود و ایمان آورد و کار صحیح کرد وارد بهشت میشود.
آیا من باید به توضیح بیشتری احتیاج داشته باشم، یا در به در بدنبال وسیله ای و یا شفیعی بگردم ؟  ببینید دوری از قرآن با ما چه کرده و چه میکند.

    در آیه 82 سوره طه خداوند میفرماید:
  
  "من کسی را که توبه کند و ایمان بیاورد و کار صحیح بکند و راه صحیح را بشناسد می ‌آمرزم."

آیا ساده تر، روشن تر و واضح تر از این موردی را میتوان بیان کرد -  امیدوارم که متوجه شده باشید که افرادی که دین خدا را برای مردم
با چیزهائی که بهم بافته اند مشگل کرده اند، به زبان فارسی سلیس دکان باز کرده اند و از دوری مردم از قرآن سوء استفاده میکنند.

 
     در آیه 5 سوره نور خداوند میفرماید:

  
  "غیر از کسانی که بعد از تهمت زدن، توبه کردند و کار خود را اصلاح کردند.
        چون خدا آمرزنده و مهربان است."

     در آیه 10 سوره نور خداوند میفرماید:
   
 "اگر لطف و رحمت خدا شامل حال شما نمیشد و خدا توبه پذیر حکیم نبود (دچار زحمت میشدید)."

     در آیات 68 و 69 و 70 و 71 و 72 و 73 سوره فرقان خداوند میفرماید:
   
 "و افرادیکه با خدا معبود دیگری را به کمک نمیخوانند و انسانی را که خداوند جانش را محترم داشته نمیکشند مگر بحق، و زنا نمیکنند.
       کسی که چنین کاری کند مجازات کار خود را می بیند.
       عذاب او روز قیامت دو برابر میشود و همیشه با خواری در آن میماند.
   
    مگر کسی که توبه کند و ایمان بیاورد و عمل درست بکند.

       آنها کسانی هستند که
خدا بدیهایشان را تبدیل بخوبی میکند.
       خدا آمرزنده و مهربان است.
     
  هر کس که توبه کند و (از آن پس) عمل درست انجام دهد، کسی است که توبه اش واقعی است.
     
 افرادی که شهادت دروغ نمیدهند و وقتی با کار بیهوده ای برخورد کنند با بزرگواری از کنار آن رد میشوند.
       افرادی که وقتی
آیات خداوندشان به آنها گفته شود کر و کور با آن برخورد نمیکنند. "

لطفا یکبار دیگر این آیات را بخوانید، خداوند بزرگ و یکتا "بدیهایشان را تبدیل بخوبی میکند". گناهان آن افراد پاک شده و بجای اعمال
بدی که کرده اند، اعمال نیک برایشان نوشته میشود - بخشندگی و مهربانی در حدی غیر قابل تصور برای افرادی که توبه میکنند - الله اکبر

     در آیه 58 سوره روم خداوند میفرماید:
    
 "برای مردم در این قرآن هر گونه مثلی زده‌ایم."

  
 بعد از خواندن قرآن، و فکر کردن در مورد آیاتش، این مورد بشما ثابت میشود

     در آیه 30 سوره ص خداوند میفرماید:
     "
ما سلیمان را به داود دادیم. چه بنده خوبی بود. او توبه ‌کننده بود."

     در آیه 2 و 3  سوره غافر خداوند میفرماید:
   
 "نزول قرآن از طرف خداوند نیرومند و داناست. که آمرزنده گناه و توبه‌ پذیر و مجازاتش شدید و صاحب نعمت است.
        معبودی
غیر از او نیست. همه پیش او برمیگردند."

      در آیه 6 سوره فصلت خداوند به پیامبر میفرماید: 
     "بگو
من فقط انسانی مثل شما
هستم.
     به من وحی میشود که معبود شما معبودی یگانه است.
    
مستقیما بطرف او بروید و فقط از او
طلب آمرزش کنید.
    
وای بر مشرکین."

این دستور واضح، روشن و صریح خداوند است - مستقیما (یعنی بدون احتیاج داشتن به واسطه و یا شفیعی) بطرف خداوند برویم
و فقط از خداوند طلب آمرزش کنیم - لحظه ای فکر کنید، چرا خداوند در جمله بعد میفرماید "
وای بر مشرکین " برداشت شما چیست؟ 

لحظه ای فکر کنید، آیا مسلمانی در تمام دنیا وجود دارد که به خداپرستی حضرت علی (ع) شک داشته باشد؟ بیائید ببینیم حضرت علی علیه السلام،
امام مسلمین جهان، سالار شیرمردی که پیروی کردن از روش او در راه خداپرستی، یکتا پرستی، و تسلیم مطلق قران مجید بودن
افتخار زندگی من است، در نامه 31 نهج البلاغه در وصیت به امام حسن چه میفرماید:

   
 "بدان کسی که خزائن آسمان ها و زمین در دست او است به تو اجازه دعا داده و ضامن اجابت آنهم شده.
 
    (مطابق آیه 186 بقره و 40:60 غافر)
    "وقتی بندگان من درباره من از تو سئوال میکنند، من به ایشان نزدیکم. دعای دعا کننده را وقتی مرا به کمک بخواند اجابت میکنم."
    "خداوند شما گفت مرا بخوانید تا دعای شما را اجابت کنم."
 
  و بتو دستور داده که از او بخواهی تا بتو بدهد، و تقاضای رحم کنی تا بتو رحم کند،
    و بین خودش و تو دربان و پرده داری قرار نداده، و تو را مجبور نکرده که به کسی پناه ببری تا شفیع تو پیش او بشود."

دوراهی شدیدا مشگلی است - دستورات صریح خداوند در قرآن و وصیتنامه شاه مردان علی علیه السلام -
و یا نظر عده ای دکاندار دینی که از دوری مردم از قرآن استفاده کرده و مردم را چپاول کرده و میکنند؟

     خداوند در آیه های 187 و 188 سوره اعراف میفرماید:
    "از تو میپرسند که قیامت چه وقت برقرار میشود؟ بگو علم آن فقط پیش خداوند من است.
     و خداوند آن را فقط در وقت خود آشکار میسازد. قیامت بر آسمانها و زمین سنگین است. ناگهانی سراغ شما می‌آید.
     از تو ( درباره قیامت) سئوال میکنند،
مثل اینکه تو از آن خبر داری.

     بگو فقط خدا از آن اطلاع دارد، ولی بیشتر مردم این را نمیدانند.
     بگو
من مالک نفع و ضرری برای خودم نیستم
مگر تا آنجا که خدا بخواهد.
     اگر غیب میدانستم
نفع بیشتری بدست می‌آوردم و آسیبی به من نمیرسید.

    
من فقط بیم دهنده و مژده دهنده افراد باایمان هستم."


     خداوند در آیه 43 تا 46 سوره حاقه میفرماید:

    "نزول آن (قرآن) از طرف صاحب اختیار جهانیان است.
    اگر بعضی حرفها را از قول ما میگفت، ما با دست خودمان او را میگرفتیم، و شاهرگش را قطع میکردیم."


پیغمبر (ص) مسلمان و تسلیم محض حکم و نظر خدا بود - هرگز حرفی برخلاف قرآن نمیزد، و هرگز کاری برخلاف قرآن نمیکرد.
پیغمبر خداوند غیب نمیدانست و مالک نفع و ضرری برای خودش نبود، و نمی توانست آسیبی را حتی از خودش دور کند.
وقتی پیغمبر خدا، حضرت محمد (ص) قدرتش باین حد است، بقیه افرادی که ما صبح و شب بدرگاهشان استغاثه میکنیم قدرتشان به چه حد است؟
با دور کردن ما "مسلمانان" از قرآن، این دکانداران دینی
"مثلا هم کیشان ما" بلائی بسر من و شما آورده اند
که هیچ دشمنی در طول تاریخ بسردشمنش نیاورده است.

     در آیات 25 و 26 سوره شوری خداوند میفرماید:
 
    "اوست که توبه بندگانش را میپذیرد و گناهان را عفو میکند و کارهائی را که میکنند میداند.
        و
دعای افرادی که ایمان داشتند و کار درست کردند را اجابت میکند
و از فضل خودش به آنها زیادتر میدهد،
        در صورتیکه افراد بی ایمان عذاب شدیدی دارند."

خداوند بمن میفرماید که مستقیما بطرف او بروم و بدرگاهش دعا کنم، او دعای مرا اجابت میکند اگر ایمان داشته باشم و کار درست بکنم.
خداوند بمن میفرماید که توبه مرا میپذیرد و گناهان مرا عفو میکند و مرا به بهشت وارد میکند. حضرت علی (ع) در وصیتنامه اش
به امام حسن (ع) میگوید مستقیما از خود خداوند بخواه و تقاضای رحم کن - خداوند بین خودش و تو دربان و پرده داری قرار نداده -
خداوند تو را مجبور نکرده که به کسی پناه ببری تا شفیع تو پیش او بشود.
گرفتاری من چیست و درجه فهم من در چه حد است اگر این راهنمائیهای واضح و روشن را نفهمم و هنوز دست بدامن
انسانی (چه مرده، چه زنده) شوم - آن انسان را بخاطر تربیت غلطی که از کودکی آموخته ام و بخاطر دوری از قرآن بخیال خود واسطه کنم -
یا پا فراتر بگذارم و بدرگاه او دعا کنم - و باور داشته باشم که آن انسان (چه مرده، چه زنده) میتواند صدای مرا بشنود و دعای مرا اجابت کند.
گرفتاری من چیست و درجه فهم من در چه حد است اگر ...؟       لطفا بقسمت "
غیر از خداوند را بکمک خواندن" در این سایت مراجعه کنید.

      در آیات 29-35 سوره ق خداوند میفرماید:
    
 "وعده‌ای که داده بودم تغییر نمیکند و به بندگانم ظلم نمیکنم.
        روزی که به جهنم گوئیم آیا پرشدی، جهنم گوید آیا باز هم هست؟ 
        بهشت برای پرهیزکاران نزدیک شده و دور نیست.
       
این وعده‌ایست که به هر توبه کننده پرهیزکاری
داده شده.
        به کسیکه صمیمانه از خداوند رحمان میترسید و
با قلب توبه‌ کننده‌ای آمد.

        گفتیم بسلامت
وارد بهشت شوید
، این روز همیشگی است.
       
هرچه بخواهند در آن هست و بیشتر از آن پیش ما میباشد."

این هم وعده خداوند بزرگ و یکتا - البته یک یک ما آزادیم بجای وعده خالق همه هستی ها، وعده یک دکاندار دینی را بپذیریم، انتخاب با شماست.

      در آیه 8 سوره تحریم خداوند میفرماید:
 
    "ای افراد با ایمان توبه کنید (به اطاعت از دستورهای خدا برگردید)، توبه‌ای کامل.
       امید است خداوندتان گناهان شما را ببخشد و
شما را وارد بهشت‌هائی کند
که نهرها در آن روان است.
       در روزی که خدا، پیغمبر و افرادی را که با او ایمان آورده‌اند
خوار نمیسازد."

آیا ما یکی از آن افراد هستیم؟ یکی از آن افرادی که خداوند بزرگ و یکتا خوار نمیسازد؟

      در آیات 19 و 20 سوره مزمل خداوند میفرماید:
   
  "این تذکری است.
       کسی که بخواهد راهی بطرف خداوندش در پیش میگیرد.
       خداوندت میداند که تو و عده ای از آنهائی که با تو هستند نزدیک دو ثلث یا نصف یا ثلث شب را بلند میشوید.
       خدا شب و روز را مقرر کرده و میداند که شما حساب کار شب و روز را نمیکنید.
       لذا توبه شما را قبول کرد،
تا آنجا که میتوانید قرآن بخوانید."

خداوند بزرگ و یکتا به من و شما میفرماید "تا آنجا که میتوانید قرآن بخوانید" افرادی هستند که در مورد کتابهای که بوسیله
انسانی (چه مرده، چه زنده) نوشته شده صحبت میکنند و اصرار دارند ما آن کتابها را بخوانیم - بار دیگر انتخاب با شماست.
راه ها و چاه ها را خداوند بزرگ و یکتا در قرآن که خودش فرموده "
کامل است
" یعنی بکمک هیچ بشری (چه مرده، چه زنده)
هیچ احتیاجی ندارد و فرموده که "
از هیچ چیز در آن فروگذار نکرده" و فرموده که "هر نوع مثلی در آن زده
"
و فرموده "
آن را برای ما توضیح داده" و فرموده "قرآن را برای اینکه من و شما متوجه شویم آسان کرده
" در اختیار ما گذارده -
ولی بعضی ها اصرار دارند راه دیگری بروند. فاضلی گفت

راه است و چاه و دیده بینا و آفتاب   تا آدمی نگاه کند پیش پای خویش
چندین چراغ دارد و بی راهه میرود   بگذار تا بیفتد و بیند سزای خویش

چندی پیش دوستی برای من ایمیلی فرستاد و در آن در مورد قسمتی از سایت من "آیا گناهی هست که قابل بخشش نیست؟"
که در آن من این آیات را ذکر کرده بودم :

در آیه 48 سوره چهارم (سوره نساء) خداوند میفرماید:

"خدا شرک بخودش را نمی ‌آمرزد ولی غیر از آن را برای کسی که بخواهد می ‌بخشد.
کسی که شرک به خدا داشته باشد گناه بزرگی را بهم بافته و مرتکب شده‌ است."

در آیه 116 سوره چهارم (سوره نساء) خداوند میفرماید:
"خدا شرک بخودش را نمی بخشد و غیر از آنرا برای کسیکه بخواهد میبخشد.
کسی که شرک به خدا بیاورد مسلماً خیلی گمراه شده است. "

برای من نوشت که تقریبا اکثر اصحاب پیغمبر قبل از اسلام مشرک بودند - من یاد آور شدم که در پائین آن مقاله نوشته شده
بخشی در این سایت برای این مورد (شرک) وجود دارد "
غیر از خداوند را بکمک خواندن "
در این قسمت آیاتی هست که خداوند بزرگ و یکتا به ما میفرماید که اگر قبل از مرگمان توبه کنیم (مشرک از دنیا نرویم)
و در راه اصلاح اشتباهات و گناهانمان تا آنجا که میتوانیم بکوشیم بخشیده میشویم. - داستان خالد ابن ولید یادتان هست؟

اجازه بدهید راه دوری نروم، از کسی مایه نگذارم و خودم را مثال بزنم -
اگر من حسن زمان زاده اشتباه کردم، به دلایلی امر و دستور خداوند بزرگ را اجرا نکردم، ولی قبل از اینکه وقتش فرا رسد و بمیرم
بدرگاه خداوند بزرگ توبه کردم و تمام کوشش خود را انجام دادم که اشتباهم را جبران کنم، و کارم را تا حدی که قادرم اصلاح کردم
همانطور که خداوند بارها و بارها در قرآن بمن و شما یادآور شده -
این ذات مقدس، خداوند بزرگ، بخشنده، آمرزنده، و مهربان است و توبه کننده گان را دوست دارد. یعنی بطور کلی،
افراد گناهکار بعد از توبه کردن بدرگاه خداوند بزرگ و کوشش کردن در راه اصلاح عمل نادرستشان بخشده میشوند و وارد بهشت میشوند
(به همین سادگی). این نظر من یا هیچ فرد دیگری نیست -
این فرمایش خداوند بزرگ و یکتا است.
  پس من و شما منتظر چه هستیم؟

یادتان باشد که خداوند بما قول داده که همه گناهان من و شما را میبخشد، اگر قبل از اینکه فرصت از دستمان برود،
توبه کنیم و در راه اصلاح اشتباهات و گناهانمان تا آنجا که میتوانیم بکوشیم.  (آیه 53 سوره زمر)

بیاید از این فرصت استفاده کنیم و همگام من و همگامان من شوید و اسلام واقعی و حقیقی یعنی تمام دستورات خداوند را
که همگی در قرآن مجید است را در اختیار مردم بگذاریم. و نگذاریم نسل آینده مثل نسل های گذشته و تعداد کثیری که امروز خود را مسلمان
مینامند در حالی که از اسلام و توحید و خداپرستی بواسطه دوری از قرآن بوئی نبرده اند، در گمراهی بمانند.
افرادی که بجای اجرای دستورات خداوند بزرگ از انسانها پیروی میکنند.
از انسانهائی که بدون استثناء یک یک آنها مثل من و شما سرنوشتشان در دست خداوند بزرگ بوده، هست، و خواهد بود.
افرادی که بجای خداپرستی، از انسان دیگری (چه مرده چه زنده) بت ساخته اند و میسازند و تمام کوشش آنها این است که بدانند او چه گفته
و دنباله رو این بت انسانی هستند - بتی که بهیچ عنوان هیچ نوع کنترل در مورد خودش را هم ندارد، چه برسد در مورد من و شما.
افرادی که دستورات صریح و واضح خداوند را پشت سر میگذارند - دستوراتی چون:

            
"ستایش و بزرگداشت فقط اختصاص به خدا دارد"  سوره 1 آیه 2

            
"معبودی غیر از خدا وجود ندارد"  سوره 13 آیه 30
           
 "همگی به رشته الهی ( قرآن) بچسبید و دچار تفرقه نشوید"  سوره 3 آیه 103
           
 "خداوند شما گفت مرا بخوانید تا دعای شما را اجابت کنم."  سوره 40 ، آیه 60
         
   "و غیر از خدا هیچ یار و یاوری برای شما وجود ندارد."  سوره 42 آیه 31
            
" کسی را در کنار خدا به کمک نخوانید "  سوره 72 آیه 18

           
 "غیر از او هرگز پناهی پیدا نمیکنی." سوره 18 آیه 27
           
  "معبود شما معبودی یگانه است.

              
مستقیما بطرف او بروید و فقط از او طلب آمرزش کنید. وای بر مشرکین." سوره 41 آیه 6
           
"اگر خدا ضرری بتو برساند، هیچکس جز او نمیتواند آنرا برطرف کند
             
و اگر خیری برایت بخواهد، هیچکس جلوی لطفش را نمیتواند بگیرد.
             
لطفش را به هر یک از بندگانش که بخواهد میکند. او آمرزنده مهربان است." سوره 10 آیه 107
 
برداشت من از این آیات این است که قبل از اینکه بمیریم و دیگر فرصت توبه کردن و آمرزیده شدن نداشته باشیم،
چه بهتر که از این فرصت برنگشتنی استفاده کرده و همین امروز بخاطر تک تک گناهان و خطاهایمان توبه کنیم
و در راه جبران اعمال نادرستم بدیگران بکوشیم و همانطور که خداوند بزرگ فرموده بدانیم و یقین داشته باشیم که جز خداوند بزرگ و یکتا،
هیچ کسی نمیتواند من را یاری کند و بجای تسلیم نظریات انسان دیگری بودن، تسلیم حکم و نظر خداوند بزرگ باشیم،
و افراد دیگر بخصوص نسل آینده را با قرآن آشنا کنیم - و بجای باور داشتن چرندیاتی که عمریست بخورد ما بخاطر دوری از قرآن داده اند،
بدانیم، باور کنیم، و شکی نداشته باشیم که بلاهائی و مصیبتهائی که در این آیات ذکر شده گریبان گیر آنهائی خواهد شد که خداوند بزرگ و یکتا
در این آیات در موردشان بما هشدار میدهد.

بیائید به حالت دوم این مورد نگاه کنیم:
اگر من بعد از خواندن این آیات واضح از قرآن و درک دستورات خداوند بزرگ، درک اینهمه آیات روشن هنوز از خواب بیدار نشده باشم و
بجای پیروی کردن از دستورات خداوند بزرگ و یکتا از یک مشت دکاندار دینی که ضد قرآن حرف میزنند پیروی کنم و باور نداشته باشم که:
    
خداوند، پروردگار، تنها سرور، تنها روزی دهنده، تنها نجات دهنده، تنها شنونده دعا، تنها اجابت کننده دعا، تنها آمرزنده گناه، تنها فرمانروا،
تنها صاحب اختیار، مهربان ترین مهربانان، تنها صاحب عزت، تنها عزت دهنده و تنها عزت گیرنده، نزدیکترین یار و یاور، تنها کمک کننده، 
تنها معبود فقط و فقط خداوند بزرگ و یکتاست - معبودی غیر از او که بخشنده و مهربان است وجود نداشته، وجود ندارد،
و هرگز وجود نخواهد داشت - خداوندی که بخشنده ترین بخشنده هاست
(بیاد داشته باشید که هیچ کدام از ما، هیچ انسانی، چیزی ندارد که ببخشد، ما هر چه داریم خداوند بما داده و هر لحظه اراده کند از ما میگیرد). 

آنوقت این من هستم که با دستهای خودم الگوی زندگی امروز و فردایم را ریخته ام.
این من هستم که منزل آخرت را با اعمالم برای خودم انتخاب کرده ام - یادتان باشد که خداوند بزرگ و یکتا به تک تک ما حق انتخاب داده.

بیائید ببینیم شیر مردی والامقام، حضرت علی (ع)، امــیرالمومــنین مظهر مسلمانی و خدا پرستی،
سالار مردی که نامش لرزه به اندام هر جنگجویی میانداخت، کاتب و مطیع قرآن مجید، امام مسلمانان جهان،
پدر ارجمند سیدالشهدا امام حسین (ع) و امام حسن (ع) چگونه از خداوند بزرگ و یکتا طلب بخشش میکند.
بیائید نیایش کردن بدرگاه خداوند بزرگ و یکتا را از این شهید راه توحید یاد بگیریم،  و از این ببعد اگر پیرو مکتب علی هستیم،
مثل او، فقط و فقط و به درگاهی که او دعا میکند دعا کنیم، و فقط و فقط از درگاهی که او طلب بخشش میکند طلب بخشش کنیم،
و مثل او از صمیم قلب باور داشته باشیم که تنها شنونده دعا، تنها اجابت کننده دعا، تنها پناه، تنها یار و یاور، و تنها معبود فقط خداوند یکتا است. 

    
 " خــــداونــدا ... بیـامـرز آن گـناهـانـم که پـرده پاکـدامنی ها درَد
        خــــداونــدا ... بیـامرز آن گـناهانـم که عـذاب وکـیـفر فـرود آرد
        خــــداونــدا ... بیـامرز آن گـناهانـم که نـعمـتها را دگـرگـون سـازد
        خــــداونــدا ... بیـامرز آن گـناهانـم که اجـابـت دعـا بـاز دارد
        خــــداونــدا ... بیـامرز آن گـناهانـم که بـلا فـرو بـارد
        خــــداونــدا ... بیـامرز آن گـناهانـم که امید را قطع میکند
        خــــداونــدا ... بیـامرزهر گـناهی که کـرده ام و هـر خـطـایی که از من سـر زده اسـت."

      "خـــــداونــدا، بخـشـش و بـزرگـواریـت را بـر مـن ارزانـی دار و بـه حق بـزرگـواریـت بـه مـن الـتـفات فـرمـا و بـه حق مـهربـانـیـت
       مـرا نـگه دار و زبـانـم را به یـاد خـود گـویـا و دلـم را بـه دوسـتی ات بـیتـاب گـردان و بـه نـیکی اجـابـتِ خـود بـرمـن مـنـت نِـه و
       لغـزشـم نـا دیـده گـیر و گـناهـم بـیامـرز که هـمانا پـرسـتـش خـود را بـر بـندگانـت واجـب کـرده ای، و آنـها را بـه دعـایـت فـرمـا ن داده ای،
       و اجـابـت آن را ضـمانـت کرده ای."

      "خــــداونــدا، بـرای گـناهانـم آمـرزنـده ای و بـرای زشـتی هایـم پـوشـانـنده ای و بـرای کـردار زشـتـم کـسی نـیابـم
       که آن را به کـردار نـیک گـردانـد، مگـر تــو کـه معـبودی جـز تــو نـیـسـت پـاک و مـنـزهـی تــو و بـه سـتـایـشـت مـشـغولـم."

      "ســــرورا... از تــو درخواسـت مـیکنــم به حق ارجمـندیـت که مـبادا بـدی کـردارم، دعــایـم را از اجـابـت تــو بـاز دارد"

      "خـــــداونــدا ... به حـق ارجـمـنـدیـت در هـمه حـال نـسـبـت به من مـهـربان بـاش و در هـمـه کـارهـا بر مـن رحـم آور.
      مــعـبودا و پــــروردگـارا ... جـز تـو چـه کـسی را دارم کـه از او درخواسـت کـنم تـا زیـان و گـزنـدم برطـرف سـازد و در کـارم نـیک نـگرد؟"

     "پــــــروردگـارا، گــریـزگـاهـی از کـرده ام نـیـابـم و پـناهگاهـی که در کـار خویـش بـدان روی کـنم نـدارم جـز ایـنکه پـوزشـم بپـذیـری
      و مـرا در عـرصـه رحـمت خـود آوری.
      خـــــداونــدا ... پـوزشـم بـپـذیـر و بـر پـریـشـانـیم رحـم آور و مرا از رشـته سـخـت گـناهـانـم بـرهـان"

     "ای آنـکه بـه آفـریـنـش و یـاد و پـرورش و احـسـان و غـذا دادنـم پـرداخـتی؛
       ایـنک مـرا به هـمان بـزرگـواری و نـیکی پـیشـین خـود که بـر مـن روا داشـتـی بـبخـش."

    "مـــعـبودا و ســرورا... به حق نـیرویی که تـقـدیر کردی و فـرمـانی که حتـمی نمودی و بـر هـر کـس رانـدی چـیره شـدی،
     از تـو درخواسـت میـکنـم کـه در همـین شـب و همـین سـاعـت بـر مـن بـبخـشـی هـر خـطایی که انجـام داده ام و هـر گـناهی که مرتکـب شـده ام
     و هـر زشـت و نـاروا یـی که نـهان نـموده ام و هـر نـادانـی که کـرده ام خـواه مخفی و نهانـش داشـته ام و یـا آشـکار و عیـانـش سـاخته ام
     و هـر کَـژی کـه به نـویـسـندگان گـرانـپایـه ات (یعنی فرشـتگان) فرمان دادی آن را یاد داشـت کـنند"

    "خداوندا، از تـو درخواسـت میـکـنم کـه بـهره مـرا از هـر چـیزی که فـرو فـرسـتی، و یـا احـسـانـی که بـنـمایـی، یـا نـیکی هـای که پـخـش کـنی،
     یـا رزقـی که بگـسـتری، یا گـناهـی که بـیامـرزی، یا کـژی و خـطایی که بـپوشـانـی، فـراوان کـنی"

   "پــــــروردگـارا ... رو بـسـوی تـو دارم و بـسـوی (مـهربـانئ تـو) دسـت نـیاز دراز کـرده ام،
    پـس سـوگنـد بـه عـزّت و شـکوهـت که دعـایـم اجـابـت فـرما و مـرا بـه آرزویـم بـرسـا ن و از فـضـل خـود نـومـیدم مگـردان
    مـرا از گـزنـد دشـمنـانـم خـواه پـریـان و خـواه آدمـیان بـرهـان"

بیائید با من و همگامان من همراه شوید و با ابلاغ و فرستادن آدرس این سایت، قرآن مجید، یعنی بطور کلی تمام دستورات خداوند را
در اختیار همه افراد مخصوصا نسل آینده بگذاریم، و بآنها یادآور شویم که همانطور که خداوند بزرگ دستور فرموده ما باید تا آنجا که میتوانیم
قرآن بخوانیم و سعی کنیم که افراد را با دستورات خداوند بزرگ، قرآن مجید آشنا کنیم تا مورد رحمت و مرحمت خداوند بزرگ قرار بگیریم.

      خداوند در سوره انفال آیه 19 میفرماید:  "اگر برگردید، ما هم بر میگردیم"
این نظر من یا هیچ فرد دیگری نیست -
این فرمایش خداوند بزرگ و یکتا است -  پس من و شما منتظر چه هستیم؟

      در آیات 1 و 2 سوره 14 (سوره ابراهیم) خداوند میفرماید:
      
"قرآن کتابی است که ما آن را به تو نازل کردیم تا مردم را به اجازه خداوندشان از تاریکی ها خارج کرده
      و به نور و راه خداوند توانای ستوده هدایت کنی.
خدائی که هر چه در آسمانها و زمین است مال اوست.  وای بر منکران از عذاب سخت.

نور خداوند، راه راست، راه خداوند توانا و ستوده، هدایت خداوند بزرگ، قرآن مجید در دست ماست -
پروردگار یک یک ما را موظف کرده که آنرا بخوانیم، درک کنیم، و دستورات خداوند بزرگ که همگی در قرآن است را اجرا کنیم،
و با این عمل زندگی آرام و راحتی در این دنیا، و بهشت برین را در آن دنیا از آن خود کنیم.
البته مثل هر انسان دیگری خداوند به یک یک ما اجازه انتخاب داده است.

لحظه ای فکر کنید، انسانی که همه گناهانش را خداوند بعد از توبه اش بخشیده ، در چه مرحله ای قرار دارد.
برداشت من این است که آن فرد در آن لحظه، انسانی آمرزیده، پاک، و بی گناه است - آیا شما برداشت دیگری دارید؟
از هیچ "باصطلاح" وسیله یا ... استفاده نشد، و انسانی گناهکار، بسیار ساده آمرزیده، پاک، و بی گناه شد و خداوند میفرماید که او وارد بهشت میشود.

خداوند دین را برای این نفرستاده که کار ما را مشگل کند، فقط ما باید دنباله رو دستورات خداوند (یعنی قرآن مجید) باشیم و از منابع دیگر اگر
با قرآن کوچکترین مغایرتی دارند دوری کنیم تا بتوانیم راحت و آسوده در این دنیا زندگی کنیم و در روز رستاخیز که شکی در آن نیست،
همراه مقربان درگاه خداوند در بهشت برین باشیم.

      خداوند میفرماید: "قبل از اینکه عذاب بطور ناگهانی و بدون اینکه توجه داشته باشید سراغ شما بیاید،
                         از بهترین چیزی که از طرف خدا برای شما نازل شده (از قرآن) پیروی کنید."
یک یک ما دیده و شنیده ایم که چطور عذاب بر افرادی نازل شده و میشود - اگر فکر کنیم که این مصیبت ها برای دیگران است و سراغ ما نمیاید،
خودمان را گول زده ایم. برداشت من از این قسمت این است که همانطور که خداوند بزرگ دستور فرموده هر چه بیشتر قرآن بخوانیم و
از این معجزه همیشه پایدار و زنده پیروی کنیم
، قبل از اینکه این فرصت برنگشتنی از دست ما برود و مورد غضب خداوند بزرگ قرار بگیریم.

     خداوند در سوره هود آیه 61 میفرماید: " چون خداوند من نزدیک است و دعا را اجابت میکند."

در این آیه خداوند میفرماید: "خداوند من نزدیک است؟" در آیه 16 سوره 50 (سوره ق) خداوند میفرماید: از رگ گردنتان بشما نزدیکتر است -
در آیه 24 سوره 8 (سوره انفال) خداوند میفرماید: بین شما و قلبتان قرار میگیرد. نزدیکتر از این امکان دارد؟ آیا من باید باز هم بدنبال واسطه ای بگردم؟

     در آیه 60 سوره 40 (سوره مومن) خداوند میفرماید:
    "و خداوند شما گفت
مرا بخوانید تا دعای شما را اجابت کنم."

     خداوند در سوره بقره آیه 186 میفرماید:
       "وقتی بندگان من درباره من از تو سئوال میکنند،
من به ایشان نزدیکم.
       
دعای دعا کننده را وقتی مرا به کمک بخواند اجابت میکنم.

        پس آنها باید دستورها و نظرهای مرا قبول کنند و به من ایمان بیاورند تا هدایت شوند."

     خداوند در آیه سوم سوره اعراف میفرماید:
     "از آنچه از خداوندتان به شما نازل شده
(از قرآن ) پیروی کنید، و از اولیائی غیر از آن پیروی نکنید."

آیا من هنوز باید گیج باشم و ندانم که فقط و فقط بدرگاه که باید دعا کنم، و فقط و فقط کیست که اجابت کننده دعای من است،
و از چه کتابی باید پیروی کنم؟ یا هنوز ندانم که تنها وسیله بخشیده شدن و آمرزیده شدن چیست؟
خداوند میفرماید "از قرآن پیروی کنید، و از اولیائی غیر از آن پیروی نکنید"
گرفتاری من چیست اگر این دستور ساده و روشن را نفهمم
و هنوز از اولیائی غیر از قرآن پیروی کنم؟ معنی این کار من بزبان فارسی سلیس چیست؟

خداوند در آیه 103 سوره آل عمران میفرماید و بما دستور داده:

"همگی به رشته الهی ( قرآن) بچسبید و دچار تفرقه نشوید"

 

خداوند در آیه 10 سوره 21 (سوره انبیاء) میفرماید:
"برای شما
کتابی نازل کردیم که در آن صحبت شماست، آیا عقلتان را بکار نمیبرید؟"
 

آیا من هنوز باید گیج و گنگ باشم و نفهمم معنی این دستور صریح و روشن خداوند بزرگ چیست؟

اینجا من مشگلی دارم و نمیفهمم، خداوند در قرآن در سوره 6:38 سوره انعام به من میفرماید:
    
 "ما در (این) کتاب (در قرآن) چیزی را فروگذار نکردیم"

برداشت من این است که پروردگار میفرماید: قرآن بطور کلی کامل است. یعنی تمام دستورات خداوند بزرگ و یکتا در آن است.
حالا این کتاب کاملا کامل که خداوند آنرا خودش توضیح داده، و برای اینکه من آنرا براحتی بفهمم آسان در اختیار من قرار داده، در دست من است،
من چه اصراری دارم دستور یک انسان دیگر (چه مرده چه زنده) را اجرا کنم؟ بنظر شما اسم این کار من چیست؟
لحظه ای صبر کنید، قبل از اینکه جواب این سوال مرا بدهید، بیائید ببینیم شاه مردان حضرت علی (ع)،
امام مسلمین جهان، پدر بزرگوار سیدالشهدا امام حسین (ع) که هرگز بر خلاف قرآن کاری نمیکرد، و هرگز بر خلاف قرآن حرفی نمیزد
در این مورد در خطبه 18 نهج البلاغه چه میفرماید:
    " یا خداوند سبحان دین ناقص فرستاده و از ایشان کمک خواسته آن را کامل کنند؟...
      یا آنها شریک خدا هستند و حق دارند نظر خود را بگویند و وظیفه خدا است که آن را قبول کند؟ ...
      یا خداوند سبحان دین را کامل فرستاده و پیغمبر (ص) از رساندن آن بمردم کوتاهی کرده؟"

خداوند در آیه 50 سوره فرقان میفرماید: 
"ما قرآن را برای آنها بصورتهای مختلف بیان کردیم تا متوجه شوند.
 ولی بیشتر مردم بخاطر قدرنشناسی از توجه به آن خودداری کردند." 

روزی که خداوند بزرگ و یکتا از من میپرسد، مگر من برایت همه چیز را در قرآن بطور کاملا واضح و روشن توضیح ندادم؟
مگر در قرآن برای تو راه های مختلف بطور کاملا واضح و روشن تشریح نشده، و گفته نشده که عاقیت هر مسیری تو را به کجا خواهد برد؟
در آن روز جواب بعضی ها این خواهد بود که چرا ما قرآن را در دست داشتیم ولی راه های دیگری بما نشان داده شد و ما آن راه ها را دنبال کردیم.
                                                                    
 صد افسوس

مطابق قولی که خداوند بزرگ بما داده، من و شما امروز میتوانیم با توبه کردن و برگشتن به قرآن و اجرای دستورات خداوند بزرگ و یکتا در قرآن
کاملا آمرزیده شویم - در این دنیا با رفاه و آسایش زندگی کنیم، و در آن دنیا که شکی در آن نیست با پیغمبران و اهل بیت و دیگر بندگان مقرب
خداوند بزرگ و یکتا در بهشت برین باشیم - چه سعادت بزرگ و چه فرصت طلائی و منحصر بفردی.

      آیا امکان دارد که شما، در روز رستاخیز که شکی در آن نیست در پیشگاه خداوند بزرگ و یکتا در بهشت برین در کنار افرادی مثل
      حضرت محمد (ص)، یا حضرت علی (ع)، یا حضرت فاطمه زهرا (ع)، یا سیدالشهدا حضرت امام حسین (ع)، ... بنشینید و با این
      مقربان درگاه خداوند بزرگ و یکتا صحبت کنید؟ همراه و همدم باشید؟ خداوند بزرگ و یکتا در قرآن میفرماید بلی این امکان وجود دارد.
      پس ما منتظر چه هستیم؟

      مقاله غیر از خداوند را بکمک خواندن   و   شیعه یا سنی؟   را که در این سایت است، برای اگاهی بیشتر شدیدا توصیه میکنم.

  "(خداوندا) فقط بندگی تو را میکنیم، و فقط از تو کمک میخواهیم." 

سوره بقره آیه 107
آیا نمیدانی که فرمانروایی آسمانها و زمین متعلق به خدا است و غیر از خدا یار و یاوری ندارید؟

 


کلمات کلیدی: